.jpg)
Vrijdag 16 juli 2010, Vakantiehuis Fabiola, Maasmechelen. 17.30 uur… De kampgangers stromen toe voor het allereerste FriSse kamp uit de geschiedenis. Organisatoren, begeleiders en gasten weten niet zeker wat ze mogen verwachten maar hebben er ongelooflijk veel zin in, onder het FriSse kampmotto: “niets moet, (bijna) alles mag”.
Na het afscheid van de ouders konden we al meteen de benen onder tafel schuiven voor een heerlijke maaltijd. Daarna verkenden we het domein aan de hand van een kennismakingsspel, maar de weergoden waren ons niet gunstig gezind. Het zou zowat de enige keer zijn dat het regende op kamp. Het spel werd in ons huisje verder gezet en daarna was het al tijd om onder de wol te kruipen.
Zaterdag brachten Joeri en Jean-Pierre ons een bezoekje en doken we al meteen het zwembad in om te genieten van het drijvend luchtkussen, de dolle stroom, de overheerlijke bubbels en de glijbaan. Na een verkwikkende maaltijd stond er dans en voetbal op het programma. Iedereen swingde mee op de tonen van Laïs. Even later ontdekten onder andere Jordi, Sven, Bartje, Jonas en Ruben het mini-voetbalveldje. Ze zouden er de volgende dagen nog vaak naar terugkeren, af en toe vergezeld door Tim, Kevin, Gregory, Kathy, Tibbe, Lucas en vele anderen. Maar ook de andere kampgangers toonden die zaterdag hun voetbaltalenten.
Na het avondeten verhuisden we naar het al even gezellige bakhuisje voor een sessie koekjes bakken, afgewisseld met wat basket. Dylan knoeide met de bloem :o) maar de anderen zorgden ervoor dat er toch nog echte koekjes uit de oven rolden. Waarna ze al even snel werden verorberd.
Zondag gingen we van start met turnen in zaal en netbal op het zand. In de namiddag stond de FriSse Tour de France op het programma. De kopgroep vertrok met Ludo voor een grotere tocht, het peloton met tandems, driewielers en rolstoelfietsen maakte de bossen rond het domein onveilig. Het werd voor de meesten een hele belevenis. Zelfs Jef en Joelle, die in het drukke Brussel nooit echt de kans krijgen om te fietsen, volgden het tempo gezwind. Na het avondeten doken we in de spelkoffer en daarna in bed.
Maandag kwamen Joke en gezin de troepen vervoegen en lieten we hen meteen het zwembad ontdekken. Daarna gingen we snel aan tafel om op tijd naar de manège te kunnen vertrekken. Daar toonden de kampgangers hun paardrijtalenten. Wie de rug van het paard een te onzeker plekje vond, ging in de stallen aan de slag of maakte een wandelingetje in de groene omgeving. De dag werd op een adembenemende manier afgesloten met een fakkeltocht.
Dinsdagochtend staken we de grens over richting Mondo Verde. Daar werden we opgewacht door de organisatoren van Beersel op Hete Kolen die het kamp ondersteunen en acteurs Ivan Pecnik (papa van Sara in de gelijknamige reeks) en Peggy De Landtsheer (Marijke in Spoed) hadden meegebracht. En zij hadden op hun beurt dan een zakje met wat lekkers mee voor de gasten en begeleiders, waarvoor heel veel dank!
Daarna trokken we op verkenning doorheen het park. De tuinen en het dinogedeelte kwamen als eerste aan de beurt. Gelukkig bood de weelderige vegetatie ons veel bescherming tegen de zon. Daarna kwam het dierengedeelte in zicht. De gekke aapjes en neusberen stalen de show. Afsluiten deden we op de attracties: de botsauto’s, het vliegende schip en de achtbaan kenden zoveel succes dat we bijna niet meer richting Maasmechelen geraakten. Al deden de plaatselijke wegenwerken ook wel hun duit in het zakje.
Gelukkig waren we nog net op tijd om het vuur aan te steken, van onze barbecue uiteraard. BBQ-masters Ludo en Sam lieten de vlam in de pan van onze smaakpapillen slaan. Daarna opende avondanimatie-experte Els de karaoke en werd ook het kamplied, een creatie van Thalia en handlangers, uit volle borst gezongen. DJ’s Dylan, Tibbe en Arne zorgden daarna voor een knallende fuif. Met spijt in het hart moesten we in de late uurtjes naar ons bedje.
Woensdag sliepen we wat (nog :o) langer dan anders en was het al tijd om de valiezen te maken. Ondertussen kwamen de emoties van het nakende afscheid steeds meer opzetten. Na het laatste gezamenlijke maal hielden we nog een hartverwarmende afscheidsceremonie in het kleine amfitheater. En bij onze terugkeer aan ons huisje waren de ouders er al…
De twijfels die we bij het begin van het kamp nog hadden, waren op het einde van het kamp compleet van tafel geveegd. Het werd een vijfdaagse om nooit meer te vergeten. Als de hoeveelheid tranen op het einde van een kamp een maatstaf is voor het succes ervan, dan mogen we zonder blozen besluiten dat we geslaagd zijn in ons opzet: de gasten een superleuke en FriSse vijfdaagse aanbieden! We hebben trouwens al de vrije data voor volgend jaar opgevraagd…
Dit zijn de pioniers van het eerste FriSse kamp: Laura, Loran, Jef, Joelle, Bryan, Lucas, Dylan, Luca, Bartje, Jonas, Sven, Jordi, Ruben, Gregory, Katy, Kevin, Tibbe, Tim, Joke, Jelle, Anne, Philippe, Chris, Myriam, Mathieu, Alexandra, Kathleen, Els, Thalia, Leen-Francesca, Hanne, Laura, Luc, Kiani, Joyce, Sam, Marijke, Bart, Arne, Linda, Ludo en Marc.
Aan iedereen een dikke merci voor de grote glimlach, de inzet en de super ambiance!!